نهج البلاغة؛ نامه 59 (59) و من کتاب له علیه السلام إلى الأسود بن قطبة صاحب جند حلوان أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ الوَالِیَ إِذَا اختَلَفَ هَوَاهُ مَنَعَهُ ذَلِکَ کَثِیراً مِنَ العَدْلِ فَلیَکُنْ أَمْرُ النَّاسِ عِندَکَ فِی الحَقِّ سَوَاءً فَإِنَّهُ لَیْسَ فِی الجَوْرِ عِوَضٌ مِنَ العَدْلِ فَاجْتَنِبْ مَ

نهج البلاغة؛ حکمت 407 وَ قَالَ علیه السلام فِی صِفَةِ الدُّنیَا الدُّنیَا تَغُرُّ وَ تَضُرُّ وَ تَمُرُّ إِنَّ اللَّهَ سُبحَانَهُ لَمْ یَرضَهَا ثَوَاباً لِأَوْلِیَائِهِ وَ لَا عِقَاباً لِأَعدَائِهِ وَ إِنَّ أَهلَ الدُّنیَا کَرَکبٍ بَینَا هُمْ حَلُّوا إِذْ صَاحَ بِهِمْ سَائِقُهُمْ فَارتَحَلُوا. امیر

از امام حسین علیه السلام روایت شده است: پیامبر اکرم ص وقتی در قرائتش به این آیه میرسید که «پس چگونه است وقتی از هر امتی شاهدی بیاوریم و تو را بر آنان شاهد آوریم» (نساء/41) میگریست؛ ببینید اینکه شاهد است چگونه میگرید، در حالی که کسانی که قرار است در مورد آنها شهادت دهد میخندند! به خدا سوگند اگ

حکمت شماره 77 نهج البلاغه وَ مِنْ خَبَرِ ضِرَارِ بْنِ حَمزَةَ اَلضَّبَائِیِّ عِنْدَ دُخُولِهِ عَلَى مُعَاوِیَةَ وَ مَسأَلَتِهِ لَهُ عَنْ أَمِیرِ اَلْمُؤْمِنِینَ ع وَ قَالَ فَأَشهَدُ لَقَدْ رَأَیْتُهُ فِی بَعْضِ مَوَاقِفِهِ وَ قَدْ أَرخَى اَللَّیْلُ سُدُولَهُ وَ هُوَ قَائِمٌ فِی مِحرَابِهِ قَابِضٌ ع

نهج البلاغه؛ حکمت99 وَ رُئِیَ عَلَیْهِ إِزَارٌ خَلَقٌ مَرْقُوعٌ فَقِیلَ لَهُ فِی ذَلِکَ فَقَالَ: یَخْشَعُ لَهُ القَلْبُ وَ تَذِلُّ بِهِ النَّفْسُ وَ یَقتَدِی بِهِ الْمُؤْمِنُونَ وَ قَالَ عَلَیْهِ السَّلَامُ إِنَّ الدُّنیَا وَ الْآخِرَةَ عَدُوَّانِ مُتَفَاوِتَانِ وَ سَبِیلَانِ مُختَلِفَانِ فَمَنْ أَ

این فرزند پاک از سلالهی امام مجتبی علیه السّلام، محدّث و عالم بزرگوار شیعی، صحابی بزرگواری که محضر سه امام را درک کرد و شخصیتی که مورد تأیید امام معصوم قرار گرفت. تعبیر «انتَ وَلِیُّنا حَقّا» که امام هادی علیه السّلام در حقّ ایشان فرمودند، تاج افتخار بسیار بزرگی بر سر ایشان است. حضرت فرمودند: تو به

الکافی (ط - الإسلامیة)؛ ج6، ص: 285(کلینی: 329) - مُحَمَّدُ بْنُ یَحیَى عَنْ أَحمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ العَزِیزِ عَنْ إِسحَاقَ بْنِ عَبْدِ العَزِیزِ وَ جَمِیلٍ وَ زُرَارَةَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: مِمَّا عَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ ص فَاطِمَةَ ع أَنْ قَالَ لَ

وسائل الشیعة، ج12، ص226(حرعاملی:1104) وَ فِی عُیُونِ الْأَخبَارِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْحُسَیْنِ البَغدَادِیِّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَنبَسَةَ عَنْ دَارِمِ بْنِ قَبِیصَةَ وَ نُعَیْمِ بْنِ صَالِحٍ جَمِیعاً عَنِ الرِّضَا عَنْ آبَائِهِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ: إِنَّ مِن

اگر «مهماننوازی» مستلزم ظلم به همسر باشد، مهماننوازی نیست... بعضی از ما خصلتی داریم و یا به خودمان می بندیم و اسمش را «مهمان نوازی» میگذاریم و میگوییم: ما مرد هستیم و درِ خانه مرد باز است! همیشه یک مهمان می آید و دیگری می رود. برای ناهار و شام، مهمان دارد و مهمان شبْ خواب هم به خانهاش دعوت م

تسلیت به صاحب اعظم این مصیبت بیانیه آیتالله بهجت قدسسره در تسلیت تخریب قبور ائمه علیهمالسلام: الحمدلله و الصلاة علی سیدالأنبیاء محمد و آله الطاهرین و اللعن الدائم علی اعدائهم أجمعین. ضمن تسلیت به صاحب اعظم تمام امثالِ این مصائب و مسئلت تعجیل فرج با اذن خداوند اجل، بیان میشود: جاهلها گمان میکن

الکافی (ط - الإسلامیة)؛ ج2، ص93(کلینی:329) - أَبُو عَلِیٍّ الْأَشعَرِیُّ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الوَشَّاءِ عَنْ بَعْضِ أَصحَابِهِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنَّا صُبَّرٌ وَ شِیعَتُنَا أَصبَرُ مِنَّا قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ کَیفَ صَارَ شِیعَتُکُمْ أَصبَرَ مِنْکُمْ قَالَ لِأَنَّ

اگر باور کنیم دنیا ذاتاً محل آسایش و خوشی نیست، توقّعمان از دنیا کم می شود. آنگاه قوی تر زندگی خواهیم کرد و اتفاقاً از زندگی بیشتر لذت می بریم. علیرضا پناهیان @Panahian_ir

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِی کَبَدٍ(بلد:4)؛ به تحقیق که انسان را در مشقت و رنج آفریدیم. علامه طباطبایی: " لَقَدْ خَلَقنَا الْإِنسانَ فِی کَبَدٍ" کلمه" کبد" به معناى رنج و خستگى است، و جمله مورد بحث جواب قسم است، و این تعبیر که" خلقت انسان در کبد است" به ما می فهماند که رنج و مشقت از هر سو و در

الکافی (ط - الإسلامیة)؛ ج4، ص94(کلینی:329) - عَلِیُّ بْنُ إِبرَاهِیمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى بْنِ عُبَیدٍ عَنْ یُونُسَ عَنْ إِسحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ: إِنَّمَا یُصَامُ یَوْمُ الْأَرْبِعَاءِ لِأَنَّهُ لَمْ تُعَذَّبْ أُمَّةٌ فِیمَا مَضَى إِلَّا فِی یَوْمِ الْ

الکافی (ط - الإسلامیة)؛ ج6، ص: 284(کلینی: 329) - عَلِیُّ بْنُ إِبرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَیسٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: ذَکَرَ أَصحَابُنَا قَوماً فَقُلْتُ وَ اللَّهِ مَا أَتَغَدَّى وَ لَا أَتَعَشَّى إِلَّا وَ مَعِی مِنْهُمُ اثنَانِ أَوْ ثَلَاثَ

برخی آداب مهمانداری طبق روایات که روایاتش تقدیم خواهد شد: 1. احترام گذاشتن به مهمان 2. به کارنگرفتن مهمان 3. قبل از مهمان شروع کردن به غذا و بعد از او از غذا دست کشیدن 4. بدرقه مهمان تا دم درب منزل 5. و ...

الکافی (ط - الإسلامیة)؛ ج6، ص283(کلینی: 329) - عَلِیُّ بْنُ إِبرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الحَسَنِ بْنِ الْحُسَیْنِ الفَارِسِیِّ عَنْ سُلَیمَانَ بْنِ حَفصٍ الْبصْرِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص الضَّیْفُ یُلطَفُ لَیلَتَیْنِ فَإِذَا کَانَتْ اللَیلَةُ الثَّالِثَةُ فَه

الکافی (ط - الإسلامیة)؛ ج6، ص: 284(کلینی: 329) - عَلِیُّ بْنُ إِبرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الحَسَنِ بْنِ الْحُسَیْنِ الفَارِسِیِّ عَنْ سُلَیمَانَ بْنِ حَفصٍ الْبصْرِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِنَّ الضَّیفَ إِذَا جَاءَ فَنَزَلَ بِالقَوْمِ جَاءَ بِرِزْقِهِ مَعَهُ

فضائل الأشهر الثلاثة، ص78(شیخ صدوق: 381) یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ أَنْفُسَکُمْ مَرْهُونَةٌ بِأَعمَالِکُمْ فَفُکُّوهَا بِاسْتِغفَارِکُمْ وَ ظُهُورَکُمْ ثَقِیلَةٌ مِنْ أَوزَارِکُمْ فَخَفِّفُوا عَنهَا بِطُولِ سُجُودِکُمْ وَ اعلَمُوا أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى ذِکْرُهُ أَقسَمَ بِعِزَّتِهِ أَنْ لَا یُعَذ

مراجع تقلید: در شب عید فطر، شخصی که نانخور صاحبخانه است، فطریه اش بر عهده صاحبخانه می باشد. اما اینکه نانخور[عائله] به چه کسی گفته میشود بین فقها اختلاف نظر است. اکثر فقها میگویند شخص میهمان با یک شب، نانخور، محسوب نمی شود، اما برخی از مراجع میهمان در یک شب را هم نانخور شمرده و چنانچه قبل ا